ماجرای ترور 60 و تولد 61
توضیح عکس: پدرم درسال ۶۰ پس از ترور در بیمارستان مصطفی خمینی در حال نوشتن است.
بالاخره بر تردیدهایش غلبه کرد و ماشه را فشرد. رگبار گلوله ها طلبه جوان را هدف قرار دادند و گلوله ای به جمجمه اش اصابت کرد. ساعتی بعد مادر وارد بیمارستان شد. پرس و جو کرد و بالاخره راه اتاق پدر را پیدا کرد. سراسیمه وارد اتاقی شد که چند پاسدار از آن محافظت می کردند و پدر را دید که روی تخت افتاده است. سرش را باند پیچی کرده بودند اما باند کافی نبود. ملحفه ای را هم روی باند ها پیچیده بودند ولی باز خون بود که از ملحفه بیرون می زد. بی درنگ در ذهنش آمد که:«سید! مگر قرار نگذاشته بودیم که امروز من به دبیرستان بروم و جای تو کلاس را بگردانم؟!....» می توانست همانجا بشکند و خرد شود. بگرید و فغان کند که این چه روزگاری است که به سر پدر کودکانم در آمد. اما عشقش به شوهر به او نشان داد که سید به حضورش نیاز دارد و اینگونه بود که صبر کرد.
--------------
امروز تولد من است. یعنی امروز 27 سال است که زندگی می کنم.
چند سطری که در بالا خواندید، بخشی از زندگی خانواده من است. اتفاقی است که برای پدرم افتاد. در سال 1360 در کرمانشاه دو روحانی ترور شدند. یکی آیت الله اشرفی اصفهانی و دیگری پدر من. تیر دقیقا به سر پدر خورد، اما خدا نخواست که پدر برود.
زندگی من در طول تمام این سال ها تحت تأثیر عقیده بوده و هست. بپذیرم یا نه سلامت پدرم را عقیده از او گرفت. عقیده بود که گلوله را بر پدر من روا داشت. اما من در طول تمام این سال های زندگی همیشه تلخی ترور را چشیدم و امروز به واقع از ترور منزجرم. از کشتن بیزارم و معتقدم با محبت می شود آدم ها را ترور کرد و نه با گلوله.
هر وقت با پدرم صحبت از این بوده که آیا اگر ضارب تو را پیدا کنند او را قصاص می کنی یا نه؟ سخن از بخشش او می گوید. با اینکه 70% سلامتش را بخاطر اشتباه او از دست داد اما هیچگاه یاد ندارم که برخوردی که نشان از کینه او در دل باشد را از خود نشان داده باشد.
وقتی به مادرم می گویم آیا او را می بخشی یا نه؟ سکوت می کند... چشمانش سرخ می شود و می گوید: شما وارثان پدرتان هستید. من چه بگویم؟! اصولا هیچوقت ندیده ام که بخواهد منتی بابت رنجی که در این 28 سال تحمل کرده بر ما بگذارد. خواهرم می گوید ضارب پدر را نمی بخشد و شاکی است از پدر که چرا می گویی او را می بخشی؟! برادرانم را نمی دانم. راستش تا بحال سر صحبت از این موضوع را باز نکرده ام.
اما من نیز همچون پدر، او را می بخشم. چرا که معتقدم او و بسیاری دیگر شبیه به او گرفتار توطئه ای شدند که امروز بر سر نسل من می آید. امروز ترور پدرم را نتیجه ضعف عملکرد عده ای و عملکرد دور از اخلاق، دین و انسانیت عده ای دیگر می دانم. در هر حال مقصر هر که باشد، به هر حال نمی توانم اشتباهی که او کرد را فراموش کنم. نمی توانم فراموش کنم، چرا که می ترسم همین برخورد را خود من روزی که ناچار باشم با مخالفم بکنم!
برخوردی که با جوانان این خاک می شود از نگاه من تفاوتی با آنچه بر سر پدرم آمد ندارد. چه فرقی هست بین کشتن در خیابان ها و کشتن در گوشه زندان ها؟! چه فرقی هست بین کشتن در جنگ کشتن و در درون خاک کشور؟ چه فرقی هست بین کشتار مردم به نام جمهوری اسلامی و با به نام جمهوری خلق؟! کشتن کشتن است. زدن، زدن است. گلوله گلوله است. و اگر ما بخواهیم همچون سی سال پیش فکر کنیم پس چه فرقی است بین ما انسان ها و دیگر حیوانات؟!
من امروز گلوله را نه برای دوستم تجویز می کنم و نه برای دشمنم. راه سختی است، اما ایمان دارم که هر چه سخت باشد، سختی اش به اندازه سختی فشردن یک ماشه نیست!
پدر من 28 سال پیش ترور شد اما خدا خواست که بماند. و خدا می خواهد که راهش زنده بماند...
اولین روز رمضان مبارک
اولین روز 28 سالگی ام مبارک
بسیاری از کارهای سید همانند میرزای شیرازی و شیخ انصاری بر مبنای احتیاط بود. او نسبت به امتحان خصوصیات علمی افراد سختگیری می کرد و به آسانی به کسی اجازه اجتهاد نمی داد. در فقه نیز سید مبنای کارش بر احتیاط است. مشی سیاسی وی در مواردی با همین قاعده قابل تفسیر است. مرحوم سید کاظم یزدی، علیرغم حضور در نجف، از اصول مشروطهگری و اهداف مشروطهگران در ایران با خبر بود(3). آنگونه که عبدالله شهبازی می گوید:«صاحب عروةالوثقي، در ماجراي مشروطه رويه بيطرفي در پيش گرفت.اما عدم مشارکت وي در انقلاب مشروطه بهدليل بدبيني نسبت به حوادث ايران و ماهيت حرکت مشروطه بود نه بهدليل غيرسياسي بودن و پرهيز ازدخالت در امور سياسي.» (4) اگر چه نگاهی اجمالی به تاریخ بیانگر آن است که سیر حضور سیاسی سید در تاریخ مشروطه ایران، به لحاظ ظاهری سیری همشکل شیخ فضل الله نوری است. اما از سویی از جهت مرتبه علمی، شیخ فضل الله در جایگاه پس از سید قرار داشت. و از سوی دیگر به اعتقاد دکتر محقق مصطفی داماد :«سید با آخوند خراسانی و پارلمان مخالف بود اما نه به این معنا که موضعی نظیر شیخ فضل ا... داشته باشد. او به مراتب از آخوند پیشروتر بود و احساس می کرد که آخوند را به نحوی غربی ها خط می دهند»(5) بر اساس اسناد تاریخی، سید در ابتدا از حامیان مشروطه به شمار می رفت.(6). اما پس از تغییر جهت عده ای از مشروطه خواهان رفته رفته، مسیر حرکت سید نیز دگرگون شد. و سرانجام فتوایی را مبنی بر حرمت مشروطه و بالتیبع طرفداری از صادر نمود: «شنیده شده از تمام بلاد عود فتنه خاموش شده را از درگاه اعلیحضرت قدر قدرت همایونی خواستهاند، لذا اعلان به تمام بلاد میشود که علماء اعلام و حجج اسلام و متدینین، هیچ راضی نیستند که فتنه خاموش شده عود کند و مشروطه موهومه اسباب خیالات اشرار گردد، لذا به تمام بلاد اعلام میداریم که خواهش نمودن این امر حرام است. سید محمدکاظم طباطبائی یزدی»(7) نفوذ سید در ایران به حدی بود که به وی جسارت دو چندان برای صدور چنین فتوایی را می داد. کسروی در تاریخ مشروطه خود درباره سید می گوید:«سید یزدی در رده آخوند خراسانی و حاج شیخ (عبد اللّه) مازندرانی شمرده میشدی و گروهی انبوه از ایرانیان، از مقلّدان او بودند.» (8) مهدی ملک زاده نیز مینویسد: «سید مریدان و مقلّدان زیاد در ایران داشت و عشایرشیعه عراق عرب از او تقلید میکردند و او را پیشوای مطلق خود میدانستند و هرگاه ضرورت ایجاب میکرد، ممکن بود هزارها عرب مسلح تحت اختیار او گذارند و احکامش را با آهن و آتش پیش ببرند.»(9) اما سخن سید یزدی همانقدر شنیده شد که سخن شیخ فضل الله نوری در ایران مورد توجه قرار گرفت! برخورد گروهی از مشروطه خواهان نیز با وی را می توان همسنگ برخورد با شیخ دانست. مدرس تبریزی مینویسد: «در موقع نهضت ملی ایران [مشروطیت] و تبدیل اصول سلطنت، قتل وی تصمیم گرفته شد، لکن رؤسا و شیوخ احزاب نجف گرداگرد خانه او را محاصره کرده و در حفظ و حراست وی، اهتمام تمام به کار بردند تا آنکه غایله هایله رفع و ریاست مذهبی به او منتهی و مسلّم عموم گردید.» (10) از نگاه تحلیلی تاریخ، کسروی می نویسد: «سید کاظم جز سود خود را نمیجست و جز در پی دستگاه آیة اللهی نبود.»(11) همچنین ملک زاده معتقد است:«سید کاظم یزدی، که یکی از اعلام روحانیون نجف بود، فریب نمایندگان شیخ فضل اللّه را خورد و علناً بر خلاف مشروطیت قیام کرد و در نتیجه، آشوب ضدّ انقلاب در تهران برپا شد.» (12) نقطه ضعف اینگونه تحلیل ها، عدم توجه به مبانی فکری و نظری سید در برخورد با واقعیت مشروطه است. نباید از مبانی فکری دینی برآمده از نظر سید یزدی و عملکرد مشروطه خواهان غافل ماند و نباید از یاد برد که مشروطه به راهی نرفت که آخوند خراسانی یا مراجع حامی آن می خواستند و این مسئله باعث سرخوردگی این گروه از علما نیز شد. بخشی از این نگاه بنیادی را می توان از نگاه محسن کدیور در فاصله بین نگاه اخباریون و اصولیون دید: دکتر کدیور در پاسخ این سوال که اگر اخباريگري رونق داشت باز هم مشروطه ميتوانست اتفاق بيافتد؟ می گوید:«نه. من معتقدم كه اصوليگري باعث شد كه مشروطه در ايران خيلي زود بومي و ديني شود. اگر اخباريگري بود ما مشكلاتمان خيلي بيشتر بود. آن تلقي كه شيخفضلالله يا سيد صاحب عروه داشتند چند برابر ميشد، ولي تلاشهاي فكري علما باعث شد زماني كه مشروطه در ايران بهوجود آمد مخالف دين و منکر اسلام قلمداد نشود.»(13) البته نظر دکتر کدیور را نمی توان قطعی پنداشت چرا که مصطفی محقق داماد نگاه کاملا متفاوت با نظر وی دارد. از نگاه این استاد دانشگاه «بنیان های فکری و فتاوای یزدی، حقوق امامیه را به شدت به سمت عرفی شدن سوق داد. به گونه ای که این تغییر ماهوی در آقار و نیز مشهود است. استفاده از سبک نگارش مجله الاحکام عثمانی در نگارش عروة الوثقی یکی از نتایج همین بینش سید بود. اندیشه ی محوری سید در دستگاه فقهی جدیدش، اصل آزادی قراردادی از دیدگاه فقه بوده است و دیگر مسائل متفرع از این مسئله اند.» (14) 
میگویند فرزندان انقلاب در دادگاهی که دیروز تشکیل شده بود به ارتباط با بیگانه و برنامهریزی برای ساقط کردن نظام جمهوری اسلامی اعتراف کردهاند. اینجانب در سخنان آنان دقیق شدم و در حقیقت آن چنین چیزی نیافتم، بلکه شنیدم که با نالهای عمیق از سرگذشت دردناک خود در این پنجاه روز می گفتند؛ انسانهایی له شده که ممکن بود به هرچیز دیگری هم که به آن الزام شود اقرار کنند به راستی چه چیز دیگری جز داستان رنجهایی که کشیدهاند ممکن است بگویند. میگفتند محسن روحالامینی حق داشت که شهید شد. می گفتند که اگر 50 روز ایستادگی نکرده بودیم این نمایش هفتهها پیش برگزار میشد. میگفتند هرچه را که به آنان میگفتند تا گفته باشند که اینها حرفهای ما نیست. 
